Mostrando entradas con la etiqueta actualidad. Mostrar todas las entradas
Mostrando entradas con la etiqueta actualidad. Mostrar todas las entradas

7.8.08

hay vida después de Brad Pitt

Hoy, en la sección "Gente" de El País aparece un artículo que bajo el título "Hay vida después de Brad Pitt" explica que Jennifer Aniston, ex del guaperas, se casará en los próximos meses con un yogurín diez años menor que ella con el que sale desde abril.

Recuerdo que cuando leí hace ya unos meses-años, que Brad Pitt había dejado a la Jenny, pensé ¡pobre tía! Y la verdad es que lo pasó mal, y no me extraña. Después de estar con uno de los hombres más guapos del planeta,¿qué te queda? Porque, como me decía una amiga el otro día, por más mal que les fueran las cosas, abrir los ojos por la mañana y encontrarte con ese pedazo de hombre en la cama... como que vas a trabajar más alegre, ¿no? ¿Os lo imagináis? ¡¡jajajaja!!

Pues resulta que ahora la actriz se casará con el yogurín éste, y por eso el título del artículo de El País ... ¡Pues claro que hay vida después de Brad Pitt!


Jennifer Aniston es un ejemplo de que por más que creamos que hemos perdido al hombre o a la mujer de nuestra vida, siempre habrá alguien de quien nos enamoraremos después y que nos hará ver que eso que creíamos tan maravilloso, no lo era tanto; y que si no hubiera sucedido lo que sucedió, no hubiéramos podido disfrutar esta nueva experiencia. ¡Que no hay mal que por bien no venga!, dicen.

Eso sí, amanacer con las caricias de Brad Pitt...

Y con este apunte de prensa del corazón (todos tenemos un pasado), os deseo un feliz verano. Yo, el sábado, me bajo al moro. Espero regresar cargadita de historias.

5.2.08

clasificados

Tal y cómo están las cosas hoy día, no os extrañe que dentro de poco en los anuncios de clasificados de La Vanguardia aparezcan mensajes como el siguiente:

"Se traspasa ex-novia con hipoteca."

3.9.07

Di no al cayuco

Hoy leo en Canalsolidario.org una noticia que me ha dejado perpleja:

"Anuncios en la televisión senegalesa para frenar la emigración ilegal
Tres canales de televisión senegaleses emiten anuncios y testimonios para sensibilizar a los jóvenes del peligro de embarcarse en un cayuco" (continua).


Supongo que a cada país le toca lo que le toca, que el mundo es así, y que poco podemos hacer para que esto cambie... pero a partir de ahora nunca más podré ver un anuncio en nuestra televisión acerca de los peligros que conlleva ir en coche sin el cinturón de seguridad sin pensar que si fuera senegalesa me estarían advirtiendo acerca de lo peligroso que es ir en cayuco... ¡qué mundo loco!

26.8.07

ansiedad

De un tiempo para acá no dejo de encontrarme con amigos, entre los que me incluyo, que sufren de ansiedad: falta de oxígeno, angustia nocturna, insomino, taquicardias, etc.

Y todos andamos como perdidos sin saber muy bien a qué se debe. Y corremos como locos en busca de soluciones que nada tengan que ver con las pastillas que te ofrecen en los ambulatorios y consultas de la Seguridad Social (nuestra generación ansiosa sabe lo suficiente de drogas como para ver que esa no es la mejor manera... aunque sí la más rápida).

Y de esta manera, todos hemos acabando practicando yoga, pilates, tai-chi, musicoterápia y gastándonos la pasta en fisioterapeutas, reikis y demás historias que, como mínimo, el rato que las realizamos nos permiten tener la cabeza en blanco.

Pues hoy, leyendo una entrevista a Paul Salkovski, experto en hipocondrías y en ansiedad, en La Contra de La Vanguardia, creo haber encontrado el causante de todos nuestros males. - ¿Por qué sufrimos tanta ansiedad?, preguntaba el periodista. - Porque hoy tenemos mucho que perder, contestó el experto.

Aunque siempre han existido los miedos y las inseguridades, creo que a lo que se refiere Salkovski es que aunque antes conseguir un trabajo, estabilidad económica, vivienda o pareja costaba un enorme esfuerzo, una vez se tenía era tuyo, para siempre.

Hoy, lo puedes ganar y perder todo en el mismo día. Y volverlo a ganar. Y volverlo a perder. Y eso, crea ansiedad, que queréis que os diga.

¿Soluciones?

8.8.07

¿llegaré?

El pasado viernes intenté ir a Tarragona a ver a unas colegas. Teníamos mesas reservada a las nueve, para cenar. Luego queríamos a ir a tomar unas copas y bailar. Espero que se lo pasaran bien, porque a mí me fue imposible llegar a tiempo.

Mi tren salía a las siete de la Estació de França (Barcelona). Y a esa hora (minutos arriba, minutos abajo) subía al vagón. Dos horas después todavía no habíamos arrancado y la única que información que tenía acerca de qué estaba pasando era la que mi amiga me proporcionaba desde su casa de Tarragona, y a la de un chico simpático que también había llamado a un amigo.

Visto que nadie iba a decirme nada decidí canjear mi billete (todo facilidades) e irme para casa.



Hoy volveré a intentarlo. ¡Desadme suerte! En 45 minutos sale mi tren para la ciudad de las murallas.

3.8.07

Historias en el metro (I)

Los que me conocéis sabréis que para mí coger el metro es una auténtica aventura... Aunque vivo en el centro de una gran ciudad, mi día a día es como vivir en un pueblecito. Estoy acostumbrada a ir a todas partes andando o en bicicleta. Y si con estos medios no llego, prefiero no ir.

Pero resulta que ahora, por circunsatancia de la vida, algunos día me despierto 11 paradas más lejos de mi pueblecito. Éste ha sido el caso de hoy.

7.20 de la mañana, último día de trabajo antes de coger las vacaciones (¡qué ganas!). Sin saber muy bien cómo, porque mi cerebro (más listo que yo) ha decidido quedarse un ratito más en la cama en buena compañía, entro en un agujero que hay en la pared en el que arriba, en grande, pone "Trinitat Nova".

Bajo unas escaleras mecánicas y llego al andén, un lugar extraño lleno de gente que espera. Éste es un "andén compartido" (que vendría a ser como un piso compartido pero de trenes). Conviven en él dos líneas distintas: la amarilla, que es la que yo cogeré; y una de color verde chillón, llamada Línea 11 que viene del más allá. Me siento a esperar el metro a mí lado del andén, junto a una señora que, sin decir nada, por la expresión de su rostro parece no haber olvidado su cerebro al salir de casa.

Mientras estoy ahí (todo lo que puedo hacer es estar), aparece por el túnel contrario, ruidoso, el tren de la Línea 11. Viene de un mundo que no conozco. Pero de él comienzan a salir personas y más personas, muchísimas personas... ¿cómo serán sus casas?, ¿en qué trabajarán?... sigo esperando.

Dos mujeres que bajan del tren recién llegado se dirigen apresuradas hacia mí, mirando el reloj. ¡Resulta que conocen a la señora que está sentada a mi lado! Creo que son "compañeras de andén" desde hace tiempo. Yo, que lo de compartir espacio lo llevo fatal, presiento que también acabaré siendo "compañera de andén" de ellas.

Llegan muy aceleradas (estoy segura de que llevan su cerebro consigo), y de manera atropellada le cuentan a su compañera que ¡hay qué ver!, que llegan tarde porque se han pasado más de media hora paradas en "Can Cuiàs" porque una chica se ha tirado al metro.

- "Pues ya son ganas de tirarse a estas horas de la mañana", les responde.

Llega nuestro metro y todas, menos la que se ha tirado, entramos. Sólo 11 paradas y regresaré a mi pueblecito.

Mi cerebro ha venido corriendo antes de que se cerraran las puertas: "Pues sí que tiene tela tirarse a esas horas", me dice.

22.7.07

País de locos (1)

El consumo de alcohol y tabaco es frecuente en nuestro país, y está estrechamente interelacionado, sobretodo cuando un fumador no abstemio decide ir a tomar una copa o salir a cenar un sábado por la noche.

Pues resulta que ahora en el interior de los bares y restaurantes ya no se puede fumar. Y en la calle, ni se te ocurra beber.

País de locos...

20.12.06

"¿Sabes qué és injusto?"

Ahir a la nit estava sentada al sofà, davant de la tele, estaven donant anuncis. I de cop i volta l'Andie McDowell (bàsicament la seva cara, perfecta, inmaculada) va invair la pantalla del meu televisor, la meva sala d'estar, i se'm va quedar mirant fixament.

"¿Sabes qué és injusto?", em va dir. "Levantarse por la mañana y descubrirse una arruguita nueva".